Natuurlijk wil je wat weten over de persoon

waar je bij terecht komt

Mijn weg naar de therapieruimte


Na mijn middelbare school koos ik niet meteen voor de klassieke weg. Ik ging werken, met het stille plan om ooit opnieuw te gaan studeren, als het leven dat zou toelaten. De honger naar begrijpen, naar verdiepen, bleef altijd ergens onder de oppervlakte sluimeren. En uiteindelijk begon ik eraan: mijn Bachelor Toegepaste Psychologie. Vijf jaar lang studeerde ik ’s avonds en in het weekend, naast een voltijdse job. Het moment dat ik mijn diploma in handen had, voelde als een overwinning die ik niemand meer hoefde uit te leggen.

Maar na dat diploma kwam er een nieuwe vraag: En nu? Wat wil ik écht? Het antwoord was verrassend eenvoudig: verdieping. Meer lagen, meer menselijkheid, meer begrijpen van wat mensen dragen, soms al een heel leven lang.

Ik startte aan het AIHP en dook vier jaar lang in het therapeutisch werk. Studeren werd geen verplichting meer maar bijna een vorm van thuiskomen, hoe vreemd dat ook mag klinken. De jaren daarna volgden in hetzelfde ritme: een jaaropleiding Integratieve Traumatherapie en Psychosomatalogie, de opleiding EMDR, specialisaties binnen het trauma­veld, Transactionele Analyse, en uiteindelijk ook Klinische Hypnose aan het VHYP. Elk onderdeel voelde als een stukje dat precies op zijn plaats viel.

Toch merkte ik dat er een dimensie ontbrak. In de therapieruimte komen niet alleen psychologische stukken naar boven, maar ook existentiële vragen, levensvisies, geloof, twijfel, zingeving en het gebrek daaraan. Vragen die niet enkel in emoties wonen, maar ook in betekenis.

Daarom maakte ik opnieuw ruimte voor studie. Ik volg nu de Bachelor Theologie en Religiewetenschappen aan de KU Leuven. Niet om theoloog te worden, maar om de mens nóg vollediger te begrijpen. De combinatie van psychologie en theologie helpt me om cliënten te begeleiden op de plek waar hoofd, hart en ziel elkaar raken; in hun pijn, hun zoektocht, hun hoop en hun verlangen naar een leven dat klopt.

Mijn verhaal is er één van blijven leren, blijven groeien en blijven luisteren, naar anderen, maar ook naar mezelf.
En precies dat neem ik elke dag mee in mijn praktijk.


Vandaag


Naast de psychotherapie en traumatherapie ben ik nog steeds tewerkgesteld als Preventieadviseur Arbeidsveiligheid (PA II) en als Preventieadviseur Psychosociale Aspecten (PAPS).
De laatste jaren zijn thema’s als burn-out, bore-out, pesten en agressie op het werk, langer aan het werk blijven, werkbaar werk en (te) hoge werkdruk brandend actueel. Alle ondernemingen en organisaties worden vandaag geconfronteerd met grote uitdagingen die betrekking hebben op het psychosociaal welzijn van hun werknemers. In de rol van PAPS adviseer en ondersteun ik een organisatie bij de uitbouw en implementatie van een preventiebeleid rond dergelijke thema's.


In mijn werk, zowel als therapeute als preventieadviseur, probeer ik zo goed als mogelijk een integratie te maken tussen beide werkvelden. Om een goede en correcte werking te garanderen, sta ik onder supervisie van erkende supervisoren bij het AIHP en ga ik op regelmatige basis in intervisie met mede-therapeuten en mede-preventieadviseurs.

Te vinden op:

Geaccrediteerd lid - Belgische Vereniging voor Psychotherapie

Lid - Vlaamse Wetenschappelijke Hypnose Vereniging